De gulle boom

the-giving-tree-medium

Waar gaat dit prachtige kinderboek uit 1964 van Shel Silverstein eigenlijk over?

Naarmate het jongetje opgroeit, vraagt hij steeds meer van de boom. De boom stopt niet met geven, tot er uiteindelijk alleen een stomp van over is.

Het jongetje, inmiddels een heel oude man geworden, wil nog maar één ding: zitten en uitrusten. Zelfs dan is de boom blij, omdat hij het jongetje de stomp als zitplaats kan aanbieden.

Zo’n mooi boek, en toch heb ik er een ongemakkelijk gevoel bij. Misschien omdat ik me meer identificeer met het vragende jongetje dan met de gevende boom? Het is wel grappig te ontdekken dat ik niet de enige ben, dat er controverses bestaan over dit boek.

“Everytime we say goodbye”

Op 13 januari 1991, drie dagen voor het uitbreken van de eerste Golfoorlog, verliet ik Israël met de laatste boot uit Haifa.

Kort voor mijn vertrek zat ik in een zaaltje bij het optreden van een Israëlisch bandje. Zij coverden een liedje dat ik niet kende en dat ik daarna nooit meer gehoord heb. Door het wonder van het geheugen dat internet ook is, heb ik het vorig jaar teruggevonden.

Ook zonder deze overbodige introductie is dit liedje van Cole Porter prachtig. Het wordt hier gezongen door Annie Lennox.

De Mezquita in Córdoba

mosque-cordoba-medium

De Mezquita in Córdoba is mooi.

Mooi? Ik stond perplex toen ik naar binnen ging en dat gevoel is gebleven tot ik de hitte van de patio met sinaasappelbomen buiten weer instapte. Maar waarom?

Niet lang daarna had ik een soortgelijke ervaring in Florence met de vloer in de Dom. Het moet iets te maken hebben met geometrie, met patronen, met ruimte, een soort visueel genot.

Aanleiding voor deze post was de vraag van een collega die naar Andalusië gaat of we nog een tip voor hem hadden.

Toevallig zat ik diezelfde avond in de kroeg met een vriend die net terug was uit Andalusië. Hij vond de Mezquita vooral groot en kaal.

Jammer genoeg weet ik niet meer hoe het er binnen rook. Of hoe het er klonk. Ik zie nog wel het digitale uithangbord van de apotheek voor me, eerder die ochtend. Het hing in de schaduw en gaf 43 graden aan.

Idol uit Amorgos

cycladic-votive-figure-from-island-of-amorgos-medium

Dit is een idol uit Amorgos, Griekenland.

Het onbekende volk dat tussen 2600 en 1100 op de Cycladische eilanden woonde, heeft geen sporen achtergelaten, behalve deze merkwaardige beeldjes. De idol uit Amorgos is te zien in het Ashmolean Museum in Oxford.

cycladic-votive-figure-medium

Dit beeldje staat in het Metropolitan Museum of Art in New York.

idols-medium

Wat een verrassing, schok bijna, toen ik in Leiden in het Rijksmuseum van Oudheden ergens in een vitrinekast tussen oude kommen en vazen van klei deze beeldjes aantrof.

idol-medium

Dit beeldje tenslotte heb ik vijftien jaar geleden voor een habbekrats gekocht in een souvenirwinkeltje op de Acropolis in Athene. Ik ben er nog steeds niet op uitgekeken.

Het Nash-evenwicht

john-f-nash-medium

De wiskundige John Forbes Nash Jr. won in 1994 de Nobelprijs voor Economie.

Nash was een begrip toen ik sociologie studeerde, vooral vanwege het naar hem genoemde Nash-evenwicht.

Over Nash werd altijd met groot respect gesproken. Zelfs als je over hem hoorde zeggen: “Hij leest nu telefoonboeken.”

De autobiografie die Nash schreef bij zijn aanvaarding van de Nobelprijs vind ik ontroerend.

Het grote publiek kent Nash ook, van de film die op zijn leven is gebaseerd: A beautiful mind.

Het gouden straatje in Praag

het-gouden-straatje-medium

Deze foto van het gouden straatje is illustratie bij het gelijknamige artikel op Wikipedia. Jammer genoeg staat nummer 22 er niet op.

Kafka’s jongere zus Ottla had het huisje in 1916 gehuurd zonder er zelf te gaan wonen. Tussen december 1916 en maart 1917, toen Ottla naar Zürau verhuisde, werkte Kafka hier ’s avonds.

Die winter, waarin door de oorlog aan alles gebrek was, ontstonden de meeste verhalen van Een plattelandsdokter.

In Praag werd ik als door een magneet naar dit straatje getrokken. Zelfs vlak voor mijn vertrek ging ik er gauw nog even kijken.

Ik zou hier wel de laatste alinea van De nieuwe advocaat willen citeren. Maar die staat ook in het Verzameld werk dat in iedere boekhandel en bibliotheek te vinden is.