Hello goodbye Leica

leica-medium

Af en toe krijg ik een onweerstaanbaar verlangen naar een Leica. Dan ga ik zoeken op internet. Een Leica! De ultieme kleinbeeldcamera, door grote fotografen in hun hart gesloten. De camera waarmee het in 1925 allemaal begon.

Een occasion natuurlijk, want een nieuwe is onbetaalbaar. Maar welke? Een Leica IIIf uit 1950? Qua kosten te overzien, maar hij ziet er zo vreemd uit. Of een van de meetzoekercamera’s uit de M-serie?

Bijvoorbeeld de mooie Leica M3 uit 1954? Of een latere versie, zoals de Leica M4 uit 1966? Of juist de allerlaatste versie, de Leica M6 uit 1984?

Maar jee, wat zijn ze duur, zelfs na vijftig jaar nog! En dat is alleen de body, er moet ook nog een lens bij. En wat ga ik er eigenlijk mee doen? Zwart-wit negatieffilm, bestaat dat nog? En diafilm? Ja, Fuji Velvia 50, wat een prachtfilm was dat. Dan koop ik er gelijk een paar. Of nee, wacht, meteen tien.

En dan ga ik de straat op, net als al die fotografen die door hun Leica ineens bevrijd werden van de houten box op driepootstatief en de assistent die de spullen moest helpen tillen. Die met hun kleine Leica, zo totaal niet intimiderend, mensen vastlegden, straatscène’s, historische gebeurtenissen, foto’s die vervolgens overal verschenen: in galeries, in kranten, in magazines.

Oh, wat zal dat mooi zijn, fotograferen met mijn Leica! Maar toch even, waar laat ik de dia’s? Bestaan die grijze boxen nog die je zo handig stapelt? En een diaprojector, kun je daar nog aankomen?

En terwijl ik op internet aan het zoeken ben, verdringen deze laatste zorgen het plezier steeds meer. Want ja, zo zal het gaan, dat is m’n voorland als ik die Leica heb. Het heeft geen zin. Niet voor niets is de ontwikkeling van camera’s na 1954 gewoon doorgegaan, ook bij Leica zelf.

En terwijl ik de vele tabbladen moedeloos aan het dichtklikken ben, komt een hele nieuwe gedachte in me op. Want wacht eens even, wat was het belangrijkste woord als het om Leica gaat? Bevrijding.

Maar dan heb ik helemaal geen Leica nodig! Want ik heb een even precies gemaakte metalen camera die nog kleiner is dan de Leica! Die zo weinig intimiderend is dat werkelijk niemand er aanstoot aan neemt. Die net zo simpel is als de Leica en die een superbe kleurweergave heeft, even mooi als Velvia 50.

Ja, m’n geliefde iPhone… Ik zocht naar een Leica, en ik wist niet dat ik hem al had…

2 gedachten over “Hello goodbye Leica”

  1. Mooie gedachtenstroom. Leica was zo duur dat ik er zelfs nooit van heb gedroomd. Nikon was al bijna te duur en Leica was een factor 3 duurder. Ik begrijp dat je niet meer met film wil fotograferen. Maar om vervolgens in je IPhone een Leica te zien is gevaarlijk. Je verliest een droom en legt jezelf wel de plicht op om te concurreren met de grote Leica fotografen. Ik zou die Leica lekker op haar voetstuk laten staan.

    Liked by 1 persoon

  2. Leica is een cult. Veel meer dan andere fotomerken heb ik het gevoel. Het volstaat rond te kijken op social media, forums, blogs, enz. Eens door de microbe gebeten is het ook moeilijk nog eraan te weerstaan. Foto’s schieten met een iPhone zal echter nooit het genot evenaren van een Leica, trust me. Hoeveel kost een iPhone X? Pakweg 1000€? Daarvoor kan je perfect een degelijke analoge Leica M occasion op de kop tikken, mét lens. Beetje zoeken wel. Velvia 50 bestaat nog steeds en dia’s of negatieven kan je (laten) inscannen, je hebt geen dozen of projector nodig. Maar ja, het is zoals onze Waalse broeders vaak zeggen “Les excuses sont faites pour s’en servir.”

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s