Sabbatical

achill-sound-large

Ik wist eigenlijk niet hoe je dat dan moest regelen en het leek ook nooit echt goed uit te komen: een sabbatical.

Maar in juni tijdens de IABC-conferentie in Montréal zei Jon Hammond ‘step off the hamster wheel if you want a good idea.’

Niet lang daarna vertrokken Connie en ik naar Polranny en dat bleek een geweldige plek om te schrijven. Daar besloot ik dat sabbatical echt te gaan nemen.

Het is nu helemaal rond. Dit najaar heb ik tien weken vrij, waarvan ik vier weken in Polranny zal zijn — het voelt als een ongekende luxe, waar ik meer dan een beetje zin in heb.

Factory Records

factory-large

Now that I’ve realised how it’s all gone wrong,
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Deep in the heart of where sympathy held sway,
Gotta find my destiny, before it gets too late.

Dat zijn de regels die ik mezelf hoor neuriën in de badkamer van het huis in Manchester waar we met het gezin een lang weekend verblijven.

Niet dat het de reden is dat we erheen gingen. Maar Manchester is de geboorteplaats van Joy Division, de band die eind jaren zeventig als een vuurpijl omhoog schoot en met de zelfmoord van zanger Ian Curtis op 23-jarige leeftijd vroegtijdig uit elkaar spatte.

Joy Division bestond al niet meer toen ik op de middelbare school via een klasgenoot kennismaakte met de beide lp’s die de band had uitgebracht: Unknown Pleasures en Closer. Wat een wonderlijke combinatie van poëzie, opzwepende energie en somberheid (in die volgorde).

Op vrijdagmiddag sta ik in Manchester in Princess Street voor de ingang van Factory Records, het platenlabel waar Unknown Pleasures en Closer verschenen. Het is nu een nachtclub. Een van de eigenaren, Peter Hook, was de bassist van Joy Division.

In die tijd, halverwege de jaren tachtig, was ik toetsenist in een bandje. We hebben een paar keer opgetreden en tijdens een van die optredens heb ik bij wijze van experiment een liedje gezongen: Joy Division’s Twenty Four Hours, waarvan bovenstaande droevige regels het laatste couplet vormen.

En de herinnering, niet alleen aan die twee bijzondere lp’s van Joy Division maar ook en vooral aan het optreden waarin ik dat liedje zong, wordt nu hier in Manchester wel zeer levendig getriggerd – wat zit het geheugen toch wonderlijk in elkaar.

Meer informatie
Joy Division (Wikipedia)

Twisted

stairwell-large

I don’t mind climbing the stairs of old stairwells. It’s enjoyable to look up or down as the view changes with every twist.

This is the stairwell of hotel Baudin in Paris. The green dot is a decorative plant on the ground floor. It’s nice, don’t you think?

In response to this week’s WordPress photo challenge: Twisted.

Liquid

mint-tea-large

On Wednesdays, I used to go to the small cafe in our local museum to drink a cup of tea and write a few lines in a notebook.

I had the habit of ordering fresh mint tea with honey. Letting the honey drip into the tea evoked not-so-deep-but-still-somewhat-philosophical thoughts.

Like how bitterness really needs sweetness, or how surprisingly slow something thick can flow, or how mindful it really is to look at, or what do you think?

In response to this week’s WordPress photo challenge: Liquid.